اعتقاد بیشتر کارشناسان بر این است که دیر یا زود، مرورگرها جای سیستم های عامل را خواهند گرفت. این گفته، هرچند که اغراق آمیز به نظر می رسد، اما بسیار شبیه به شعار شرکت سان، «شبکه، همان کامپیوتر است» می ماند و موافقان بسیاری با خود دارد. در آینده، نرم افزارهای کاربردی آنلاین فراگیر می شوند و هدف سیستم عامل مرورگر این است که به شما امکان دسترسی به آنها را می دهد تا بتوانید از قابلیت های هسته سیستم خود (مانند ویدئو، صدا و غیره) استفاده کنید تا برنامه ها بتوانند به روشی یکتا و پایا به آن ها دسترسی داشته باشند. اگر از نرم افزارهای آنلاین استفاده نکنید، قطعا نخواهید فهمید که چقدر این نرم افزارها مفیدند. همین جی میل را ببینید، کاربران جی میل اصلا متوجه نمی شوند که چرا مردم از نرم افزارهای کلاینت استفاده می کنند و نامه هایشان را توی یک کامپیوتر ذخیره می کنند. حتی تصور این که نتوان همزمان روی میزکار، لپ تاپ و موبایل ایمیل ها را خواند، غیرقابل باور است. می توان با کمک گوگل داکز حتی تمام این کارها را با سندها هم انجام داد. البته این درست است که گوگل داکز و ویندوز1/3 در امکانات واژه پردازشی بسیار نزدیک به هم اند، اما همین که بتوانید روی سیستم های مختلف و همزمان به ویرایش پرونده ها و سندهای خود بپردازید، برای رسانیدن منظور من کافی است. بسیاری از مردم با نرم افزارهای آنلاین کار نمی کنند. شاید این موضوع به این دلیل باشد که نرم افزارهای میزکار بیشتر در دسترس است و کار با آن ها راحت تر. کاربران امروزه، مثل درشکه سوارهایی هستند که در سال 1900 در استفاده از ماشین های موتوری مشکل داشتند. اما قطعا هیچ کدام از آنها نمی توانستند فولکس واگن بیتل یا تویوتا کرولا را تصور کنند. بنابراین لفظ »برنامه کاربردی آنلاین« لفظی نو است و برای جا افتادن نیاز به زمان دارد. چیزی که دقیقا راجع به آن حرف می زنیم، عملکرد آنلاین (online functionality) است. عملکرد آنلاین نباید با بستر یا ساختاری اشتباه گرفته شود که به آن عادت کرده ایم. نرم افزار کاربردی، در طی سی سال گذشته یکی از لازم ترین مفاهیم دنیای کامپیوترهای رومیزی بوده است. مهم تر از این، به یاد داشته باشید که کودکان امروز عاشق نرم افزارهای آنلاین هستند. این کودکان پیش از آن که ما بخواهیم هدایتشان کنیم، زندگی شان را آنلاین می گذرانند. همین کودکان تبدیل به کسانی می شوند که فردا دنیا را هدایت خواهند کرد. بنابراین، دنیا بدون خواست ما تغییر خواهد کرد. مسائل و مشکلات هنوز دغدغه های زیادی برای اندیشیدن وجود دارد، هرچند پیش از آن که نرم افزارهای آنلاین به عنوان یک پدیده جهانی مطرح شوند، امنیت داده ها کماکان یک دغدغه باقی خواهد ماند. و اگر بخواهیم برخی از کارها، همچون ویرایش تصاویر را آنلاین انجام بدهیم، قطعا به اینترنت سریع تر و پهنای باند نامحدود نیاز خواهیم داشت و کاملا واضح است که امکان به حقیقت پیوستن آن حداقل طی چند سال آینده ممکن نخواهد بود. اما دست کم می توان به راه حل های آن اندیشید. شاید بزرگترین مانع بر سر راه این تغییر و تحول، طرز تفکر خود ما باشد. فکر ما هنوز در محدوده سیستم عامل ها و نرم افزارهای معمولی که روی کامپیوترهایمان اجرا می شوند گرفتار مانده است. و این یک مبحث تکنیکی نیست. بلکه بحث اجتماعی و درواقع فلسفی است. راه حل آن به نظر برخی، در سیستم های عامل برپایه bios است. یک مثال دم دست، hyperspace از فناوری های phoenix است. این مفهوم، یک سیستم عامل کامل ولی سبک است که روی تراشه ای که ما آن را بایوس می نامیدیم قرار گرفته است. به خاطر استفاده از حافظه های فلش، بوت کامپیوتر تقریبا فوری انجام می پذیرد و سیستم عامل کارهای پایه ای را که ما از آنها استفاده می کنیم مانند مرورگر، ایمیل و غیره را مهیا می کند. اگر بخواهیم صادقانه صحبت کنیم، این مساله، یک فناوری خاص و پیچیده نیست. بلکه فقط یک سیستم عامل روی یک فلش مموری است. منبع باز هم وارد بازی می شود این موضوع ذکر نشد که hyperspace برپایه لینوکس است؟ ولی درواقع فقط منبع باز است که به شرکت های سخت افزاری این آزادی را می دهد که در این راستا خلاقیت به خرج دهند بدون این که لازم باشند بهای زیادی برای خرید مجوز بپردازند و یا مجبور باشند از اول شروع به توسعه کد بکنند. منبع باز بسیار منعطف تر از ویندوز است. مساله زیبای دیگر لینوکس این است که این سیستم عامل، یکتا نیست. چرا که هیچ احتیاجی به نام گذاری نبوده. دوباره تاکید می کنیم که این امر به سیستم عامل بایوس این اجازه را می دهد که زیاد در دید نباشد و راحت کار خود را انجام دهد. در حاضر، آدم های زیادی نیستند که بدانند بایوس سیستم شان را چه شرکتی ایجاد کرده است، اما به قطع در آینده، بسیاری از مردم سیستم های عامل خود را خواهند شناخت. سیستم های عاملی که هزینه نگهداری پایینی دارند. این طور که جوامع آنلاین به جلو می روند، هیچ نشانی از نرم افزارهای تجاری دیده نمی شود. بنابراین می توان نتیجه گرفت که به مرزهای پایانی سیستم های عامل تجاری رسیده ایم و مایکروسافت مسلما به پایان کار نزدیک خواهد شد.